Przykładowe piosenki na podziękowanie

Cichy dzwonek do drzwi, niedzielny poranek, Kiedy świat pędził, ja szukałem przystanek. W sercu Twojego domu, w słońcu okien ramy, Tam odnajdywałem spokój, leczyłem rany. Pamiętam, Babciu, moje studenckie lata, Gdy każda moneta była ważna, prosta. Nie miałem na obiad, lecz Ty to wiedziałaś, W każdą niedzielę z otwartym sercem czekałaś. Autobus wiozół mnie przez miasto zmęczone, Do miejsca, gdzie ciepłem me lęki topiono. Udawałaś, że zupa to duży przypadek, Że za dużo zrobiłaś, a to był miłości spadek. Lecz ja wiedziałem, że to nie jest fortuna, Lecz Twoje ogromne, kochające serce, Babciu Genowefa. Babciu Genowefa, co masz osiemdziesiąt trzy lata, Ten rosół na stole, to nie była zapłata. Więcej niż jedzenie, więcej niż ten zapach, To Twoja miłość w tych niedzielnych posiłkach. Dziękuję za wszystko, co dałaś mi z serca, To było ważniejsze niż pusta portmonetka. Dziś nadal gotujesz rosół dla czterech osób, Choć czasem przyjeżdża tylko jeden z nas sposobem. Ta tradycja trwa, jak opowieść zaklęta, Twoja dobroć w smaku jest wciąż niepojęta. Ten uśmiech na twarzy i dłonie spracowane, Przez całe te lata zawsze mi oddane. Udawałaś, że zupa to duży przypadek, Że za dużo zrobiłaś, a to był miłości spadek. Lecz ja wiedziałem, że to nie jest fortuna, Lecz Twoje ogromne, kochające serce, Babciu Genowefa. Babciu Genowefa, co masz osiemdziesiąt trzy lata, Ten rosół na stole, to nie była zapłata. Więcej niż jedzenie, więcej niż ten zapach, To Twoja miłość w tych niedzielnych posiłkach. Dziękuję za wszystko, co dałaś mi z serca, To było ważniejsze niż pusta portmonetka. Te niedziele z Tobą, to moja oaza, W nich znalazłem siłę, co pokona każdą skazę. Nie tylko jedzenie syciło wtedy mnie, Lecz to, że czułem, że ktoś tak bardzo kocha mnie. I choć czasu rzeka płynie, zmienia się świat cały, Twoje serce, Babciu, na zawsze dla mnie wspaniałe. Dziękuję Ci, Babciu, za każdą niedzielę, Za miłość, co w sercu wciąż płonie i wiele. Za każdy ten obiad, co był ciepłą dłonią, Więcej niż rosół, to byłaś Ty, Babciu, moją ochroną.

Szkolny dzwonek dziś ostatni raz zabrzmiał Kończy się rozdział, nowa droga się zaczyna Pani Profesor Danuto, z serca dziś śpiewamy Trzydzieści lat z polskim słowem, jak nikt panią znamy Uczyła pani, jak wiersze w sercu układać I z gramatyki niemożliwej śmiało się wydostać Cztery lata minęły, jakby jeden dzień Z panią każda lekcja stawała się snem Bo to pani z tarapatów wyciągała nas, bez słów Gdy smutno było, wiersze niosły nadziei znów Dziękujemy za serce, za mądrość, za każdy gest Pani Profesor, dziś wiemy, że to pożegnanie jest Pamiętamy te chwile, gdy klasa w dół szła Pani słowa jak balsam, co smutek przegnał Każda metafora, fraza, rym i proza Była dla nas drogowskazem, co z duszy ból wygania Cztery lata minęły, jakby jeden dzień Z panią każda lekcja stawała się snem Bo to pani z tarapatów wyciągała nas, bez słów Gdy smutno było, wiersze niosły nadziei znów Dziękujemy za serce, za mądrość, za każdy gest Pani Profesor, dziś wiemy, że to pożegnanie jest Emerytura to nowy, piękny czas, nowy bieg Niech każda chwila będzie jak radosny śmiech Choć opuści pani szkolne mury, zniknie z klas W naszych sercach zostanie pani na wieczny czas Pani Danuto, dziękujemy, dziękujemy! Za te wszystkie lekcje, za to, kim jesteśmy! Słowa, słowa, słowa – na zawsze w nas! Do zobaczenia, Pani Profesor, jeszcze niejeden raz!

Oh, yeah... To dla Was, moi drodzy... Pamiętam dzień, jak dziś, gdy przyszedłem tu Minęło już tych siedmiu lat jak z bicza strzelił, uff Przeszliśmy razem dwie reorganizacje, jedna drugą goniła Lecz nasza ekipa zawsze mocno się trzymała Były momenty ciężkie, o których nikt nie chce już śnić I choć czasem się działo, zawsze chciało się tu być Bo to wy, moi ludzie, dziękuję Wam z całego serca Za każdą wspólną chwilę, za uśmiech, co serce rozgrzewa Choć dziś odchodzę, by szukać nowej drogi Zawsze będziecie w mojej pamięci, to dla Was te dźwięki Ten jeden projekt, co nam poległ, ach, co to była za jazda I setki spotkań w poniedziałki, gdzie nikt nie wiedział, o co chodziło, gwiazda Mimo wszystko, każdego ranka, niech to będzie jasne Z Wami każda chwila w pracy była naprawdę pięknym czasem Były momenty ciężkie, o których nikt nie chce już śnić I choć czasem się działo, zawsze chciało się tu być Bo to wy, moi ludzie, dziękuję Wam z całego serca Za każdą wspólną chwilę, za uśmiech, co serce rozgrzewa Choć dziś odchodzę, by szukać nowej drogi Zawsze będziecie w mojej pamięci, to dla Was te dźwięki Żaden tort nie odda tego, co razem przeszliśmy Te wszystkie porażki i sukcesy, co wspólnie zdobyliśmy Z przymrużeniem oka patrzę na te minione dni Bo z Wami praca to nie praca, to były piękne sny Tak, z Wami zawsze chciało się przychodzić Dziękuję Wam, mój zespół, za te wszystkie chwile