Zadedykuj komuś
piosenkę na zamówienie.

Pamiętam zapach sosen i ten letni wiatr Gdy drogą na Mazury wiózł nas stary świat Siedziałem blisko ciebie, a w oddali lśnił Nasz cichy, mały pomost, co w marzeniach żył. Tłumaczyłaś mi chmury, czytałaś z lotu ptaków Uczyłaś, jak odróżnić ślady leśnych szlaków. Babciu, to tamte dni zatrzymały czas Gdzie woda jak lustro odbijała nas. Twój ciepły uśmiech i bezpieczny dom Na zawsze mam w sercu, gdziekolwiek bym stąd Nie poszedł w nieznane, zabieram twój ślad Mazurskich zachodów i wiatru we mgłach. Pamiętam rano kubek z ciepłą, słodką herbatą Gdy cicha mgła nad wodą znów witała się z latem. Opowieści z dawnych lat, plecione jak wianki Z polnych, jasnych kwiatów, zebranych z polanki. Każda chwila tam z tobą była małym cudem Kołyszącym się łagodnie nad zielonym stawem. Babciu, to tamte dni zatrzymały czas Gdzie woda jak lustro odbijała nas. Twój ciepły uśmiech i bezpieczny dom Na zawsze mam w sercu, gdziekolwiek bym stąd Nie poszedł w nieznane, zabieram twój ślad Mazurskich zachodów i wiatru we mgłach. Dziś fale uderzają o ten sam stary brzeg I choć minęło tyle lat, a czas wziął swój bieg W szumie trzcin ciągle słyszę twój łagodny głos Jak jasną kołysankę, która koi mój los. Dziękuję ci za Mazury, za miłość i spokój Gdy patrzę na jezioro, czuję, że jesteś z boku... Mmm... w blasku gwiazd... Zawsze będzie trwał, nasz mazurski czas.

Znów wspominam ten dzień, jakby wczoraj to było, Gdy w kolejce do kasy coś się z nami wydarzyło. W markecie, gdzie ludzi tłum głośno szumiał, Brakło mi dwóch złotych, myślałem, że to zły humor. Lecz ty, niczym anioł, z uśmiechem na twarzy, Podałaś mi dłoń, spełniłaś wszystkie marzenia. Nie wiedziałem wtedy, że to początek drogi, Do wspólnych lat, bez smutku i trwogi. Bo choć minęło już lat dziesięć, Karolino, Ja wciąż bym stanął w tej kolejce, co tak zmieniała kino. I choć życie pisało różne scenariusze, Wciąż w tobie mam przystań, co mi daje serca siłę. Mamy dwoje dzieci, co rozrabiają co dzień, I kredyt na karku, co budzi nas co jesień. Jest z nami też pies, co słucha tylko ciebie, I te ciężkie lata, co uczyły nas siebie. Lecz każde wyzwanie, każda burza i znoje, Umocniły tylko miłością serce twoje i moje. Bo choć minęło już lat dziesięć, Karolino, Ja wciąż bym stanął w tej kolejce, co tak zmieniała kino. I choć życie pisało różne scenariusze, Wciąż w tobie mam przystań, co mi daje serca siłę. Bez patosu i zbędnych słów, tak kameralnie, Chcę byś wiedziała, że jesteś dla mnie. Moim słońcem, nadzieją, cichym szeptem w nocy, Dziękuję ci za wszystko, ty moja ostoja mocy. Bo choć minęło już lat dziesięć, Karolino, Ja wciąż bym stanął w tej kolejce, co tak zmieniała kino. I choć życie pisało różne scenariusze, Wciąż w tobie mam przystań, co mi daje serca siłę. Tak po prostu dziękuję, za te wszystkie lata, Ty jesteś mym światem, wciąż mym drogim kwiatem.

Szkolny dzwonek dziś ostatni raz zabrzmiał Kończy się rozdział, nowa droga się zaczyna Pani Profesor Danuto, z serca dziś śpiewamy Trzydzieści lat z polskim słowem, jak nikt panią znamy Uczyła pani, jak wiersze w sercu układać I z gramatyki niemożliwej śmiało się wydostać Cztery lata minęły, jakby jeden dzień Z panią każda lekcja stawała się snem Bo to pani z tarapatów wyciągała nas, bez słów Gdy smutno było, wiersze niosły nadziei znów Dziękujemy za serce, za mądrość, za każdy gest Pani Profesor, dziś wiemy, że to pożegnanie jest Pamiętamy te chwile, gdy klasa w dół szła Pani słowa jak balsam, co smutek przegnał Każda metafora, fraza, rym i proza Była dla nas drogowskazem, co z duszy ból wygania Cztery lata minęły, jakby jeden dzień Z panią każda lekcja stawała się snem Bo to pani z tarapatów wyciągała nas, bez słów Gdy smutno było, wiersze niosły nadziei znów Dziękujemy za serce, za mądrość, za każdy gest Pani Profesor, dziś wiemy, że to pożegnanie jest Emerytura to nowy, piękny czas, nowy bieg Niech każda chwila będzie jak radosny śmiech Choć opuści pani szkolne mury, zniknie z klas W naszych sercach zostanie pani na wieczny czas Pani Danuto, dziękujemy, dziękujemy! Za te wszystkie lekcje, za to, kim jesteśmy! Słowa, słowa, słowa – na zawsze w nas! Do zobaczenia, Pani Profesor, jeszcze niejeden raz!

Gdy wrzesień w Ustce maluje złoty brzeg, Na pustym molo szumią fale, cichy bieg. Uciekaliśmy kiedyś, każde z własnym losem, Przed życiem, co goniło, szeptanym głosem. A morze nas przyjęło, w objęcia chłodne swe, Na starym, pustym molo spotkało się nas dwoje. I wtedy czas przystanął, choć szumiał wokół wiatr, Wiedzieliśmy, to jest początek, nowy piękny świat. To nasz pierwszy taniec, Julio i Rafale, Minęły cztery lata, jakby w jednej fali. Nad Bałtykiem, na molo, gdzie cud zdarzył się, Dziś serca złączone, na zawsze, aż po kres. Od tamtej chwili, każdy dzień to wspólny krok, Wspieramy się w trudach, przez słońce, deszcz i mrok. Już cztery lata mija, dłoń w dłoni wciąż idziemy, Miłość nasza rosła, o przyszłości śnimy. I wtedy czas przystanął, choć szumiał wokół wiatr, Wiedzieliśmy, to jest początek, nowy piękny świat. To nasz pierwszy taniec, Julio i Rafale, Minęły cztery lata, jakby w jednej fali. Nad Bałtykiem, na molo, gdzie cud zdarzył się, Dziś serca złączone, na zawsze, aż po kres. Od tamtego molo, gdzie jesień w barwach grała, Dziś nasze wesele, miłość nasza cała. W blasku świec i gwiazd, nasz taniec niesie pieśń, To początek drogi, co trwa przez każdy dzień. Nad morzem w Ustce, gdzie los nas złączył w snach, Nasz taniec miłości, co pokona każdy strach. Julio i Rafale...

Cichy szmer melodii serca, jak dawny sen Dziś chcę opowiedzieć historię, Elżbieto, o Tobie i mnie Pamiętam ciche ranki, gdy dom jeszcze spał Ty już w biegu, na dwie zmiany, szpital wzywał, a ja nie wiedziałem, ile to kosztował Nigdy nie widziałem zmęczenia, tylko ciepły uśmiech Twój Samotnie wychowałaś nas, mnie i brata, wciąż dawałaś życia krój Dziś wreszcie rozumiem to poświęcenie, każdą łzę Dziękuję Ci, Mamo, za siłę, co prowadzi mnie przez dzień Ooo, Mamo Elżbieto, siłą jesteś, miłością bez dna Dziś Twoja dusza wreszcie wolna, słońce nad nią wschodzi, świat znów masz Ooo, niech ta melodia opowie to, czego nie umiem sam Dziękuję z całego serca za każdy dzień, który nam dałaś, za to, kim jestem, kim stałem się sam Minęło już wiele lat, a Ty wciąż masz ten blask Dziś obchodzisz sześćdziesiąte urodziny, to Twój nowy czas Podróże czekają, nowe przygody, słońce grzeje w twarz I słyszę, że hiszpański szlifujesz, bo w Tobie wciąż ten wigor masz Pozwól, że powiem dzisiaj to, co dusiłem w sobie latami Że jesteś moją bohaterką, nad wszystkie historie i bramy Że każdy Twój wysiłek, każda troska, miała swój cel Wypełniłaś nasze życie miłością, przegoniłaś każdy lęk Ooo, Mamo Elżbieto, siłą jesteś, miłością bez dna Dziś Twoja dusza wreszcie wolna, słońce nad nią wschodzi, świat znów masz Ooo, niech ta melodia opowie to, czego nie umiem sam Dziękuję z całego serca za każdy dzień, który nam dałaś, za to, kim jestem, kim stałem się sam Tak, Mamo, dziękuję, Mamo, z duszy i serca Niech ta piosenka będzie jak bukiet kwiatów, co nigdy nie zwiędną

Hej, Tato! Posłuchaj tego! Dla Ciebie, prosto z serca! Pamiętam, jak mały byłem, w warsztacie spędzałem dni Podawałem klucze, uczyłem się, jak marzyć trzeba, by Między grzechotem, smarem, silników mocnym rykiem Twoje kasety grały, rocka ósmej dekady krzykiem Od AC/DC po stare hity, w głowie dźwięczy mi ten bit Każda śruba, każdy nit, to był nasz wspólny mit! Marek, Tato, mechanik z sercem, wiesz, o czym mowa tu! Na ten Dzień Ojca, niech ryknie rock, jak za dawnych lat Bo gdzieś w sercu wciąż ten ogień, ten rockowy płomień Co nas łączył i prowadził przez życia każdy moment! Ten sam motocykl stoi, dumny, lśniący, choć minęły dni Składałeś go pieczołowicie przez całe trzy długie lata, Ty Wiatr we włosach, wolność w duszy, na drogach życia pewnie mknij Wciąż ten sam duch, ta sama pasja, co zawsze w Tobie tkwi Od Rusha po Bon Jovi, wciąż ten sam, ten dobry vibe To nasz kawałek prawdy, niech to głośno teraz gra! Marek, Tato, mechanik z sercem, wiesz, o czym mowa tu! Na ten Dzień Ojca, niech ryknie rock, jak za dawnych lat Bo gdzieś w sercu wciąż ten ogień, ten rockowy płomień Co nas łączył i prowadził przez życia każdy moment! W tym garażu pod kluczem, pod maską, gdzie stal się wita Wychowałem się, Tato, to nasza wspólna, piękna chwila Więc puść to głośno, niech ściany drżą, niech cały świat to słyszy Twój syn śle Ci miłość w tym rockowym, mocnym uścisku! Dla Ciebie, Tato Marek! Najlepszy Tata na świecie! Rock and roll! Hej!